Credit - http://www.dtawanbooks.com
.
.
ไม่อยากจะเชื่อว่า
ผลพวงของการเป็นแฟนละคร”คู่กรรม”เวอร์ชั่นคุณบี้กับคุณหนูนา
จะทำให้เรากลับมาหยิบนวนิยายของคนไทยอ่านอีกรอบ
ปกติชอบแนวสืบสวนซ่อนเงื่อนหรือหักมุมจบมากกว่า นิยายพาฝันเคล้าน้ำตา(นางเอก)
ยิ่งถ้าเป็นผลงานของผู้แต่งสองท่านนี้....จะโปรดปรานมาก
อาจารย์โอตสึ อิจิ
อาจารย์ฮิงาชิโนะ เคโงะ
.
.
คนแรกไม่ว่าจะอ่านเรื่องไหน ก็ต้องอมยิ้มในตอนจบแบบเหงาๆเศร้าๆพร้อมกับหัวใจที่เต็มตื้นเสมอ
ส่วนคนที่สอง เรานับถือในความคงเส้นคงวาและหลากสไตล์มากสีสันมาตลอดหลายปี
.
.
และแล้วเพราะกระทู้ชวนจิ้นของชาวพันทิปสาขาท้องร่อง ที่พยายามออกความเห็นเรื่องละครแนวต่อไป ที่อยากเห็นคู่รัก”คุณบี้-คุณหนูนา”ได้เล่น ก็ทำให้เราได้มารู้จักกับนิยายร่วมสมัยเรื่องนี้
“ความรักเจ้าขา...” 
.
.
.
อุเหม่...ทำไมมันช่างน่ารักน่าจูบได้ถึงเพียงนี้หนอ....
ใครเลยจะคิดว่า เนื้อหาซ้ำซากจำเจของสังคมวัยรุ่นสมัยใหม่ อย่างความบังเอิญที่ทำให้สองหนุ่มสาวต้องมาอยู่ร่วมบ้าน ความลับบางอย่างที่ทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดกัน แม้แต่คู่แข่งทางความรักที่โผล่เข้ามาทำให้สองพระนางต้องไขว้เขว
ที่ว่ามาทั้งหมดคือ...ส่วนผสมที่ต้องมีในนวนิยายทุกเรื่อง
เพราะในชีวิตของคนเราทุกวันนี้....มันมี แถมยังมีเยอะกว่าในเนื้อหาเล่มเดียวจบเสียด้วย (อาจจะมีบางคนที่ต้องรับมือกับตัวร้ายไปตลอดชีวิต)
แต่...
ในนิยายร่วมสมัยเรื่องนี้ ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเลยว่ากำลังเดินตามเส้นทางเดียวกันกับนักเขียนหลายท่าน(ที่เขียนแนวนี้)
.
.
ปลาวาฬ...หนุ่มตางอนที่ในชั้นแรก เราคิดว่าคงหน้าตาธรรมดาๆผิดวิสัยหนุ่มในฝัน แต่พอผ่านไปได้เกินครึ่งเล่ม...เออ ท่าจะหล่อเหลาใช้ได้ เพราะเพื่อนนางเอกจะกรี๊ดกร๊าดเฉพาะคนเข้าขั้น
แต่ที่ทำให้ชอบพระเอกเรื่องนี้จริงจัง คงจะเป็นนิสัยที่พอดีๆไม่ขาดไม่เกิน ไม่ใช่คนปากร้ายแค่เป็นพวกชอบหยอกเย้า ไม่ใช่คนวางมาดแค่เป็นพวกตีหน้าเนียนปล่อยให้คิดกันเอง ไม่ใช่พวกสุภาพบุรุษจ๋าเพราะความมีน้ำใจไม่ใช่การดูแลสาวพิการ
และที่สำคัญ
พระเอกของเราไม่ใช่พวกไร้สติจนถือแต่อารมณ์เป็นหลัก แถมยังเป็นพวกไม่ปิดบังความรู้สึกในใจอีกด้วย บทพี่แกจะสื่อความรักหวานๆไปยังนางเอกก็ทำได้ถึงอกถึงใจเรามาก (แบบจะรอช้าอยู่ใย แกไม่ใช่พระเอกในตำนานนะ)
.
.
นกฮูก...สาวน้อยตัวจ้อย แก่นแก้วแจ่มใส หัวดื้อปากไว เข้าใจเพียงแต่โลกของตัวเอง เป็นเด็กสาวช่างฝันตัวจริงเสียงจริงเลยเชียว เข้าใจว่าบุคลิกของนางเอกน่าจะมาจากวัยรุ่นยุคใหม่ที่พร้อมจะออกเดิน แม้จะยังไม่รู้ว่ามีถนนเส้นไหนตัดผ่าน มีรถโดนสารกี่แบบ และที่สำคัญ...มันมีอยู่จริงไหม สำหรับจุดหมายปลายทางแห่งฝั่งฝัน
ไม่มีความเพียรพยายาม หรือแม้แต่การตระเตรียมตัวเองเพื่อให้พร้อมที่จะออกเดินไปสู่....ฝัน
นางเอกของเรามาแบบ...ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จย่อมรอคอยอยู่ที่นั่น (ในเรื่องไม่ได้เน้นว่าก่อนที่นางเอกจะเบนชีวิตมาเขียนนิยาย เธอไม่ประทับจิตตกห้วงรักกับการตวัดปลายปากกา..ไม่สิ แป้นพิมพ์เข้าตอนไหน) ซึ่งในชั้นแรกผู้แต่งก็ทำให้เราเห็นภาพว่า นางล่องลอยเคว้งคว้างไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอยู่จริงๆ แต่มาในตอนบทหลังที่นกฮูกเขียนได้มากหน้าขึ้นนั้น....มันดีขนาดมีคนลอกพล็อตเรื่องกันเลยหรือ?
นกฮูกอาจจะเป็นคนมีพรสวรรค์...แต่คนไม่เคยเขียนมาเลยแม้แต่เรื่องสั้น ไม่เคยเข้าเรียนเรื่องการเขียน(หรือจะเคยสมัยยังเด็ก) มันจะเขียนออกมาเป็นตอนๆภายในสามเดือนได้จริงหรือ?
ขนาดว่าเราจะเขียนอะไรสักอย่างลงบล็อก ยังต้องเขียนแล้วแก้...เขียนแล้วแก้...เขียนแล้ว..ลบ อยู่เลย
แต่ช่างเถอะ...
เพราะนอกจากเรื่องนี้แล้ว เราชอบนิสัยนกฮูกมากๆ เธอไม่เหวี่ยงใส่ใครแรงๆแม้แต่คนที่คิดมิดีมิร้าย ยามเธอโกรธก็แค่กระเง้ากระงอดพอให้หัวใจคนแกล้งชุ่มชื้น เธอน่ารักและช่างออดอ้อนยามที่เผลอตัวเผลอใจเข้าใกล้ทะเลวาฬ บอกตรงๆถ้าเราเป็นพระเอกคงดึงนางเอกมากกมากอดบ่อยกว่าในเรื่อง
นกฮูกดูเอ๋อๆไม่มีลับลมคมในทั้งๆที่เป็นพวกคิดเยอะมาก แถมยังสื่อสารทุกความคิดผ่านนัยน์ตาให้พระเอกเราจับได้ตลอดเวลา
น่ารักมากๆ
.
.
โยทะกา...เป็นตัวละครเอกที่เรา”รัก”มากกว่าคู่เอกจริงๆค่ะ
เธอมีทุกอย่างที่ตัวละครผู้ช่วยหลักๆพึงจะมี เป็นทั้งคนชง คนวาง และคนตบมุก มีทั้งด้านโบกฮา สายตาคมกริบ และหัวใจรักในอุดมการณ์และวิชาชีพ เธอคือส่วนสำคัญที่ทำให้เนื้อเรื่องดำเนินไปไม่ใช่คู่พระนาง ในขณะที่ปลาวาฬพยายามเอาตัวออกจากอวนประมง นกฮูกพยายามสร้างรังใหม่ คุณโยทะกาคือคนที่เชื่อมเรื่องราวของทุกคนตั้งแต่ต้นไปจนถึงบทสุดท้าย
เพราะเธอ...คือหาดทรายที่ยังขาวสะอาดและเรียบเนียนได้ใหม่ แม้ทุกช่วงเวลาจะมีแต่คลื่นลมและขยะทะเลคอยซัดสาดให้มัวหมอง
เพราะเธอ...คือแรงบันดาลใจและที่พึ่งพาให้แก่นกปีกอ่อน
เพราะเธอ...คือพี่สาวที่คอยสอดส่องดูแล ให้ความอุ่นใจแก่ปลาวาฬติดอวน
เพราะเธอ...คือกามเทพที่คอยจุดประกายรักและเพิ่มเชื้อไฟจิ้นให้แก่สองเพื่อนร่วมบ้าน
และเพราะเธอ...ทำให้เราได้เห็นส่วนที่น่ารัก น่าขบขัน และน่าสงสารยิ่ง สอดแทรกตลอดทั้งเรื่อง
.
.
เป็นนิยายที่มีตัวเอกได้ถึงสาม (ไม่ขอนับคุณตาคุณยาย และตัวโกงคนอื่นๆ) ไม่ใช่เรื่องชิงรักหักสวาท ไม่ใช่เรื่องแก้แค้นหรือทวงสมบัติ(มันเคยเสียภาษีไหม) แต่เป็นเรื่องเบาๆที่มีการเปิดเผยวิธีการทำงานภายในวงการสื่อสิ่งพิมพ์ ด้วยการจิกกัดกันตลอดเรื่อง
....ถ้าอยากจะตีแผ่เรื่องเด็กวัยรุ่นสมัยนี้ แนะนำให้เข้าเว็บ.....ดี ค่ะ....
เป็นนิยายที่เรายอมนอนขาด แม้จะเลิกงานโคตรดึกแต่ต้องเข้างานตามเวลา คือออกห้าทุ่มครึ่ง เข้างานแปดโมงครึ่ง
เพราะเพิ่งอ่านจบเมื่อเช้า (ยอมเข้าสายไปสิบนาที)
รอยยิ้มบนใบหน้าจึงไม่ยอมจางหายไปไหน
มีแต่คนทักว่าอมยิ้มหวานถึงใคร?
ไอ้เราก็ปากดี...บอกว่าคิดถึงนกฮูกกับปลาวาฬที่เกาะโยทะกา
หลังจากนั้นไม่ถึงห้านาที
เราเลยต้องมานั่งเขียนไป อมยิ้มไป ลงในบล็อกนี้
.
.
ในใจแอบนึกหวังเอาไว้ว่า
“ความรักเจ้าขา...” จะได้สานต่อความสัมพันธ์ของคุณหนูนาและคุณบี้จริงๆ
ส่วนเจ๊โยขอแบบเนียนๆนิดหนึ่งเวลาที่ส่งสายตาแทะโลมพระเอก 5555555555+++
.
.
ขอบคุณ”กระทู้พันทิป” ที่พาเรามาเจอ”นกฮูกกลางใจปลาวาฬติดเกาะเจ๊โย”ค่ะ
สงสัยจริงๆว่า เราจะห่างหายไปจากบล็อกได้เหมือนที่ผ่านๆมาหรือเปล่านะ? 
 
 

Comment

Comment:

Tweet